Geblaat aan de rand van de woestijn
admin | okt 31, 2010 | Reacties 6
We kennen elkaar niet, zo blijkt. Ook al noemen we ons tolerant, solidair, humaan of zelfs gelovig, elk innerlijk wereldje blijkt een platte pannenkoek te zijn, inclusief een eigen afgrond: ergens zit de grens waar de tolerantie ophoudt, en daar zijn we nog fier op ook. Werd dit ooit nog enkel in eigen kring geuit, bijvoorbeeld tijdens verjaardagsfeestjes boven een bordje advocaatvlaai, nu hebben we Geert om onze grens te erkennen. Om ons het gevoel te geven dat we met velen zijn, en het zeker niet nodig hebben om verder te kijken dan het gezellig koutende kringetje op onze eigen pannenkoek zelf.
Door: Bibi Schobbers
Tegelijkertijd kunnen we, vanuit onze plek op een andere pannenkoek, tijdens onderonsjes op weg naar de supermarkt, lachen om Nederlanders die volgens ons belachelijke manieren hebben en om hun dwars tegen alle fatsoen indruisende kleding, hun huisdieren en overige aankopen. Zij zijn gewoon een beetje dom, en zolang we in de Turkse winkel boodschappen doen, TRT kijken en vertrouwen op de hulp van onze schoonfamilie, hoeven we ons niet in de wereld van die ander te verdiepen.
De geschiedenis wijst uit, dat het vaak de buitenbeentjes zijn die het voortouw nemen om tot nieuwe verbindingen te komen. Meestal zwarte schapen, zoals gescheiden vrouwen, homo’s en lesbiennes, geboycotte geliefden, aandachtsjunks en onverwachte genieën En juist in de marge waarin zij zich vaak bevinden, zit ook dat toverwoord dat ons zou kunnen verbinden: liefde. Al lijkt dat tegenwoordig een laf woord. In dit atheïstische of agnostische land delen we God in ieder geval niet. De over gebleven christenen vinden hun God verfijnder en meer hoogstaand dan die van de moslims en achten Christus koning. Moslims zien de Bijbel van hun kant als een willekeurige verzameling verhalen en snappen niet dat christenen God tot een mens kunnen verpersoonlijken.
De boodschap is niet nieuw, maar toch dient het keer op keer gezegd te worden: er is maar één rechte weg, en dat is die van de liefde. En als het je daar te warm van wordt, dan ten minste die van eerbied voor elkaar.
Een satellietschotel of een Geert-stem, allemaal willen we ons thuis, gekend en geliefd weten. Jammer, dat we nu bijvoorbeeld kiezen voor veiligheid boven de liefde. We kunnen elkaar niet uitsluiten. Bovendien zouden we kunnen bedenken dat die ene schreeuwlelijk, of onfatsoenlijke, of juist opperdegelijke, ervoor zorgt dat we allemaal in beweging blijven om op het rechte pad te blijven. Dat juist zij voor de broodnodige inspiratie zorgen?
In vroegere tijden werd een bok beladen met de zonden van het volk weggejaagd, de woestijn in, opdat hij daar de duivel zou toevallen; de zondebok. Als wij onszelf echter beschaafd willen noemen, slachten noch beladen we elkaar. Buitenbeentjes kiezen er nooit voor om een minderheid te zijn of aanstoot te geven, of onbeschut open terrein te betreden. Maar als ze zichzelf trouw willen zijn, wórden ze dat wel. En slaan ze daarmee bruggen die ons aller rechte wegen verbinden (kunnen…). Gefnuikte liefde kruipt waar hij niet gaan kan en zal hem of haar die leren wil, die horen wil, ons die bewegen willen nieuwe horizonten tonen. En misschien dat die juist wel rondlopen, en niet scherp naar een afgrond leiden. Eén schaap, één zwart schaap dat we durven volgen, en we kunnen gezamenlijk de wereld rond.
Dus Geert: vertel nog eens, je zegt het zo mooi; genoegdoening zij je gegund. En moslims, ga zo door: een dier aan een lijntje is ook raar en Turkse gezelligheid kent geen tijd. Aan alle feestgangers: graag nog een biertje bij de zoute pinda’s en lang zullen we leven in de gloria. Het is enkel zaak om die liefde, die erkenning eveneens aan elkaar te gunnen. In plaats van alleen aan onszelf. Die houding doorprikt inperkende dammen en maakt de wereld groter, veiliger en knusser. Dan valt niemand van de pannenkoek af, en blijven we gezamenlijk op het droge. Tenzij er weer iemand bij volle maan gaat huilen: dan verschansen we ons weer. Zo zijn schapen, uiteindelijk…
Bibi (Maryam) Schobbers is religieus en antropologisch journalist, ook werkzaam op het gebied van milieu. Ze verzorgt theater- en schrijfcursussen. Daarbij is ze NT2-docent en begeleidt ze mensen naar de arbeidsmarkt.
Geplaatst in: Opinie
Reacties (6)
Geef een reactie | Trackback URL
Geef een reactie
Spelregels:Voordat reacties worden geplaatst, worden ze getoetst aan de volgende criteria:
- Wees kritisch: Reageer inhoudelijk en niet op de persoon en onderbouw je reactie zoveel mogelijk met argumenten. Verwijs waar mogelijk naar concrete feiten en/of voorbeelden.
- Wees verfrissend: Geef vooral originele, frisse reacties die een nieuwe of andere kijk op het onderwerp geven. Wees kort (maximaal 400 woorden), krachtig en blijf bij het onderwerp (ontopic).
- Wees genuanceerd: Generaliseer niet waar dat niet past. Vermijd zwart-wit voorstellingen en wij-zij denken. Discriminerende, beledigende en (be)dreigende uitingen zijn niet toegestaan.
Loading...
Ik vind dit een mooi betoog, waarin ik mij kan vinden. We moeten elkaar beter leren kennen, en minder van de superioriteit van onze eigen cultuur uitgaan.
Uit een Kruispunt-onderzoek blijkt dat God weer helemaal terug is in Nederland:
http://www.katholieknederland.nl/kruispunt/archief/2007/detail_objectID611566.html
Het atheïsme en agnosticisme vormen in Nederland een kleine minderheid, er zijn dus vele mogelijkheden om God met elkaar te delen.
Het zijn juist de traditionele religies die met hun claim op de absolute waarheid van hun heilige geschriften het gezamenlijk delen van God in de weg staan. Gelukkig blijken tegenwoordig de meeste Nederlandse christenen afstand te doen van die claim, maar is de Nederlandse moslim ook zo ver? Ik heb de indruk dat veel moslims hun heilige geschrift als de enige absolute goddelijke waarheid zien, of ken ik ze niet zo goed?
Ik steun je oproep tot de liefde als algemeen religieus principe, daar kun je velen mee bereiken. Met eerbied heb ik een probleem, dat voelt alsof ik moet knielen voor iets, dat weiger ik.
Als je de liefde als leidend principe wil hanteren, dan moet je ook Wilders lief hebben, misschien is dat ook de beste wijze om hem te bestrijden. De islam is niet populair in Europa en Wilders is een uitvloeisel daarvan. Hoe denk jij eraan bij te kunnen dragen dat men gaat houden van de islam en moslims?
Wellicht moeten moslims beginnen met het relativeren van hun waarheidsclaim.
@Henk: Ik heb makkelijk praten met mijn intrede in een voor mij nieuwe religie: ik ken de weg die ik heb afgelegd en weet dat elkeen die typische keuzes durft te maken daarvoor respect verdient. Daarenboven hang ik die liefde (zoveel als ik kan) aan. Iemand die die innerlijke reis niet heeft gemaakt, niet heeft hoeven maken, zal ook minder inlevingsvermogen kunnen opbrengen -over het algemeen. Wat ik, als piepklein oliedruppeltje (NT2-docent en journalist), kan doen, is mensen zich van een dergelijke peniblele positie bewust maken, of het nu een ander of henzelf betreft. Wat mij nog weleens schokt is hoezeer moslims zelf hard oordelen ten opzichte van andere minderheden. Dan probeer ik hen erop te wijzen dat dát juist de kracht van Nederland is: iedereen kan hier zichzelf zijn, en daarom blazen we zo hard van de (kerk?-)toren over vrijheid van meningsuiting en non-discriminatie. Pas na onze dood zal DE waarheid blijken en tot die tijd moeten we het met elkaar doen – zo sloot ik vanmorgen de les af. Wie weet of de jukebox op zo’n kwartje gaat spelen en welke tune dan.
Menig mens vindt het raar als een vreemde zomaar intieme vragen gaat stellen over hun sexleven. Het is zeer wel normaal dat je dan geen antwoord geeft en je omdraait en wegloopt. Maar mensen zijn klaarblijkelijk wel in staat een godsdienst tot staatsreligie uit te roepen. Religie is een persoonlijke, intieme kwestie. De relatie met God staat, qua privacy, gelijk aan de relatie met jouw geliefde. Daar zou niemand wat mee te maken mogen hebben. De discussie zou niet gevoerd hoeven te worden. In deze wereld bestaat zo’n pannenkoek niet. Het is liefde wat overblijft. Liefde voor God in de breedste zin van het woord.
@Jolanda: Liefde en religie hebben een ding gemeen: ze willen gedeeld worden. In je eentje zitten liefhebben dan wel aanbidden houd je een tijdje vol, maar dan moeten er toch mensen, dan wel een mens, bij. En daar komen de compromissen en pannenkoeken om de hoek kijken. Enerzijds aantrekkelijk om niet de enige halve zool te zijn die in God gelooft of op deze bepaalde manier afgestemd is, wat heerlijk om te delen, anderzijds gaan we ons aanpassen en relateren aan de eenheid die de groep of het paar afdwingt. Mijns inziens is de oplossing altijd weer terug naar de Kern, ofwel: bidden en leven naar de diepste waarheid van de Liefde. Maar in principe heb je, vind ik, volkomen gelijk: geloof is een privézaak en een privézaak only -al is dat vloeken in menig kerk.
Beste Bibi en Jolanda,
ik wil graag iets toevoegen aan jullie interessante conversatie.
Ik beleef mijn religiositeit al jaren zonder deel te zijn van een gemeenschap. Daarbij heb ik profijt van mijn katholieke achtergrond en ik weet niet hoe het geweest zou zijn daarzonder. Maar ook in je eentje kun je bidden en God eren.
Daarnaast heb ik een grote behoefte te getuigen van mijn geloof. Ik geloof in God, maar niet in de traditionele religies. Deze religies hebben veel goeds gebracht, ook ik heb daar veel profijt van gehad. Maar deze religies hebben ook veel oorlog en ellende veroorzaakt. Volgens mij is het groepsdenken het grootste bezwaar tegen deze religies, de beminde gelovigen gaan naar de hemel en de verdoemde ongelovigen naar de hel. Vandaar dat ik een nieuwe, individualistische religie propageer. Een religie die niemand buiten sluit en die je helemaal in je eentje kunt beleven. Ik ben tegen alle groepsdenken als het om de religie gaat.
Mogelijke aanvulling:
Ik denk dat het Goddelijke geen eigen aard heeft. Stel dat er 7 miljard mensen zijn, dan zullen er ook 7 miljard versies van God zijn. Er is geen definitie te geven van DE God. Hoe jij God ziet, zo zal hij zich in jouw leven openbaren. Geloof je in een straffende God, reken maar dat je je steeds schuldig zult voelen uit angst voor straf. Geloof je in een God van liefde, dan wordt DAT zichtbaar in je dagelijkse leven. God definieert niet zichzelf, maar de mensheid definieert God. Het lijkt me dus zinvol je af te vragen hoe je God wilt zien. Als een vriend(in), een vader of moeder, een broer of zus? Als een liefde, bescherming, hulp en advies gevende? Als een God die niet veroordeelt of afwijst, maar alles precies zo doet als jij het je wenst? Ik denk dat je dan een band krijgt met het Goddelijke, waarover je verbaasd zult staan! En dat kan helemaal los staan van wat Geert Wilders allemaal uitspookt!