Benji

“Goedemiddag mevrouw.”
“Goedemiddag.”
 “Is die hond van u?”
“Ja, die hebben wij pas.”
“Gatver. Dat is haram.”

Een gesprekje in het trapportaal bij mijn vriend thuis. Ik schrik, zulk oordelend taalgebruik uit de mond van een klein buurmeisje. Ze brengt mij even van mijn à propos. Ze is negen, waarom voel ik me dan zo geïrriteerd? Ik vind haar brutaal en wil me verdedigen. Tegelijkertijd voel ik schaamte. Ze heeft gelijk, ik draag een hondje en dat is vies, voor sommigen. Ik weet niet wat ik tegen haar moet zeggen.

Door: Efza Üstüner

Ik maak veel mee sinds ik een hondje heb. Sindsdien lijkt het alsof er verschillende werelden op hetzelfde moment bestaan. Met mijn puppy wandel ik in een andere wereld. Een wereld waarin mensen op straat contact met elkaar hebben. Mensen spreken me aan, vragen of ze mijn hondje mogen aaien en hoe hij heet en ze delen hun genot over de natuur met mij. Blijkbaar heb ik ineens een raakvlak met veel meer verschillende mensen. Een ware utopie. Bijna.

Helaas is er ook andere wereld waarin ik met Benji wandel. Een wereld met een donkere kant. Mensen vinden mij vies omdat ik een hond heb. Zij uiten dit even spontaan als de mensen die zo enthousiast reageren. De negatieve reacties komen vooral van niet-westerse allochtonen, maar waarom? Ik belast niemand. Niemand hoeft Benji te aaien. Niemand hoeft hem leuk te vinden.

Tijdens een volgende keer uitlaten, kom ik twee Nederlands-Marokkaanse meiden tegen. Misschien niet helemaal toevallig houd ik Benji meteen kort, omdat hij erg blij wordt van iedereen op straat en graag met iedereen wil spelen. Ik voorzie dat deze meiden dat wellicht niet op prijs zullen stellen. Benji kwispelt en wil naar de meiden huppelen, ik hou hem op vijf meter afstand. Door een afkeurende blik maken ze direct kenbaar dat die afstand inderdaad zo moet blijven. Ze zeggen iets in het Marokkaans. Ik versta het niet. Mijn vriend helaas wel, hij is ook Marokkaans. Ik heb alle begrip voor mensen die niet van honden houden, toch komen de afkeurende blik en vervelende woorden wel binnen.

Drie kleine jongetjes met Turkse en Marokkaanse achtergrond lopen samen naar school. Een van hen stept. Dat is iets nieuws voor Benji, dus wederom een reden voor enthousiasme. Twee van hen zeggen in het Turks tegen elkaar “kom niet te dicht bij, anders moet je acht keer je handen wassen en dan kun je niet op tijd naar de klas.” Het Marokkaanse jongetje vraagt waar ze het over hebben. “Ssst, niet zo hard. Honden zijn haram, net als varkens.”

Waar komen al deze fabels vandaan? Het schijnt zo te zijn dat in de islam afgeraden wordt om honden in huis te houden, omdat ze de engelen verjagen. Maar nergens staat dat ze haram (verboden) zijn. Hoe dan ook, mijn vriend en ik kijken elkaar vaak aan. Vertederd of in een deuk van het lachen, want Benji doet weer iets grappigs. Mijn vriend zegt dan vaak “Hoe kan zo een afhankelijk, vrolijk beestje haram zijn?”

Benji ligt nu naast mij, als een soort vloerkleedje, met zijn buikje op de grond en al zijn pootjes naar de zijkant. Hij is lief. Hoe kan iemand daar ‘nee’ tegen zeggen? Van mij mag het, maar geloof je in God, dan zeg je ook nee tegen dat wat hij geschapen heeft. In het trapportaal wist ik niet wat ik tegen het buurmeisje van negen moest zeggen. Zij wel. “Mag ik hem alsjeblieft aaien?”

Efza Üstüner studeert Onderwijskunde, verzorgt presentaties en leidt debatten. Daarnaast faciliteert zij in het kader van conflicthantering trainingen voor DiversityJoy. De trainingen zijn onderdeel van zogenoemde ‘omgekeerde ontwikkelingssamenwerking’ en gaan over positiviteit, verbinding en groei.