Geluk verspreidt zich via golven

November is de maand van de spiritualiteit, met dit jaar als thema Tijd maken. De meeste mensen zeggen “druk-druk-druk” als je ze vraagt hoe het met ze gaat. Tijd maken voor onszelf of onze medemens schiet er vaak bij in, en komt voor rekening van onze sociale contacten en persoonlijke ontspanning. Tegelijkertijd startte recentelijk een hulporganisatie de campagne ‘Vandaag ben ik onbelangrijk’. Volgens déze campagne zijn we de laatste tijd erg in de weer met sociale media zoals facebook en hyves, waarbij ons ‘ik’ centraal staat en we uit het oog verliezen wat echt belangrijk is in dit leven. Deze campagnemakers roepen om een dag waarop ons ‘ik’ onbelangrijk is.

Door: Canan Uyar

Twee campagnes met ogenschijnlijk tegenstrijdige boodschappen. Welke is waar? Hebben we echt geen tijd voor onszelf of gaan we juist teveel op in de ‘ik- cultuur? Hoe staan we eigenlijk in het leven? “Ken je prioriteiten”, zeg ik bijvoorbeeld vaak tegen mijn kinderen, “want voor je het weet lopen zaken uit de hand en zit je met de gebakken peren.” Maar wat ís onze prioriteit? Een goede studie, een goed huwelijk, status, materieel succes, opkomen voor de rechten van minder validen en zwakkeren?

Ieder mens heeft eigen prioriteiten. Waar de een hard werkt voor een studie, gaat de ander voor status, komt een ander op voor de rechten van het kind of minder validen, en maakt iemand anders zich op een andere manier hard voor de maatschappij. Daarin zie ik de rijkdom van ons kikkerlandje. Alle verschillende culturen en religies zorgen er mede voor dat ieder zijn eigen leven anders invult. Geeft dat problemen? Ja. Geeft dat verrijking? Ook ja.

Ik vind beide campagnes dan ook overbodig. We zijn juist heel goed en divers bezig. Er is niets mis met af en toe met jezelf bezig zijn, zoals het ook niet verkeerd is om soms druk te zijn met je gezin of je status, of studie. Ik ben 23 jaar getrouwd; moeder, ik heb betaald werk en daarnaast doe ik vrijwilligerswerk. Bovendien ben ik ook nog verantwoordelijk voor het huishouden  Mijn leven is dus ook ‘druk-druk-druk’,  maar gelukkig op een gezellige manier. Want ik haal uit dit alles veel voldoening en geluk.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die bij het nastreven van hun doelen overdrijven en daardoor die doelen voorbij schieten. Misschien dat de initiatiefnemers van bovengenoemde campagnes deze mensen in gedachten hadden bij het lanceren van hun campagnes. Ik betwijfel echter of dit een grote groep is. Want in zijn algemeenheid zijn we een redelijk tevreden en gelukkig volk; negen van de tien Nederlanders noemt zich gelukkig volgens onderzoek van het CBS in 2010. Geluk en vreugde schijnen ook nog aanstekelijk te werken doordat ze  zich via ‘golven’ verspreiden. Zelf vind ik het samenzijn met mijn kinderen prachtig en ontroerend. Het toppunt van geluk. Onbewust straal ik die geluksgolven dan kennelijk ook uit. En ik heb heel wat te stralen met vijf kinderen.

Het leven kent natuurlijk ook verdriet. Dat blijkt echter juist weer kleiner te worden door het te delen. Als we ons verdriet met een kennis of vriend delen, voelen we opluchting. En ook wanneer we op een schouder kunnen uithuilen. Ik lees regelmatig in de Koran en ook dat geeft troost. Als ik verdrietig ben, en de Koran opensla, tref ik negenennegentig van de honderd keer een koranvers aan dat me geruststelt. Maar het geeft me ook vaak een intens gevoel van geluk, blijdschap, spiritualiteit en gezegend zijn.    

De campagnes Tijd maken en Vandaag ben ik onbelangrijk zijn vast goed voor een specifieke groep mensen, maar de meesten van ons zijn tevreden met een zelfgekozen druk leven met veel activiteiten. Laten we stoppen met dit navelstaren en samen genieten van de diversiteit van onze levens en in onze maatschappij. 

Canan Uyar is Raadslid in Amsterdam en hoopt dit jaar haar studie Maatschappelijke Werk en Dienstverlening af te ronden. Ze heeft zitting in verschillende cliëntenraden en is wekelijks te horen in het programma Spirit&Co bij NCRV-radio.