Mohammed ook voor christenen?
admin | mei 06, 2011 | Reacties 11
In interreligieuze dialogen tussen christenen en moslims komt vanuit moslimhoek vaak de vraag terug wat christenen van de profeet Mohammed [vzmh] vinden. Deze vraag heeft te maken met het gegeven dat Jezus [vzmh] in de islam – als een profeet van God – een bijzondere plaats wordt toegekend. Aangezien moslims Jezus, de centrale figuur van het christendom, een eervolle plaats toekennen in de eigen traditie, vragen zij zich vaak af waarom christenen niet ook Mohammed, de centrale figuur van de islam, een vergelijkbare eervolle plaats kunnen toekennen in hun traditie.
Door: Kamel Essabane
Het erkennen van Mohammed als profeet lijkt op het eerste gezicht niet verenigbaar met de christelijke theologie. Immers: Mohammed en de Koran zouden de christelijke centrale boodschap ontkennen. Toch zijn er zowel in heden als verleden christenen geweest die daar anders over dachten.
Hugh Goddard wijst in zijn boek A History of Christian-Muslim Relations op 3 verschillende stromingen van christelijke interpretaties van de islam die ontstonden vlak na de eerste ontmoetingen tussen moslims en christenen. In historisch chronologische volgorde werd er door christenen in het Midden-Oosten bij de eerste ontmoetingen met moslims als volgt over Mohammed gedacht:
1. Mohammed als een vervuller van een Bijbelse profetie; Hij bracht het monotheïsme van Abraham en een Mozaïsche wet aan de heidense arabieren;
2. Mohammed als een heiden, maar tevens als instrument van God om dwalende christenen van Byzantium te straffen die ‘heterodoxe’ christenen onderdrukten;
3. Mohammed als stichter van een nieuwe christelijke (Nestoriaanse) ketterij en voorloper van de antichrist.
De Armeense bisschop Sebos schreef bijvoorbeeld vóór 661 n.C. dat “Mohammed goed bedreven en geleerd was in de wet van Mozes en hen [de Arabieren] geleerd heeft de God van Abraham te kennen”. Patriarch Timoteüs I, hoofd van de Nestoriaanse kerk in Irak, ging nog een stap verder in het loven van Mohammed. In dialoog met kalief al-Mahdi rond het jaar 781 na Christus sprak hij vol lof over Mohammad, omdat deze opriep tot het monotheïsme en niet alleen met woorden voor God, maar ook met het zwaard streed tegen polytheïsme (verglijkbaar met Mozes en Abraham). Mohammed riep volgens de patriarch ook op tot goede werken en barmhartigheid en hij leidde mensen tot de kennis van de ware God. Daarmee zag hij Mohammed als een spirituele hervormer voor de Arabieren die “wandelt in de weg van de profeten” en “in het spoor is van mensen die God liefhebben”. Timoteüs vond het erkennen van Mohammed als een profeet echter niet verenigbaar met zijn christelijk geloof.
Een christelijke visie die verder ging dan de erkenning van “Mohammed als monotheïst op de weg van de profeten” vinden we terug in een brief van Paulus van Antiochië. In de Brief aan moslim vrienden, een 20 pagina’s tellend geschrift dat waarschijnlijk is geschreven door de bisschop van Saïda in een vredige tijd tussen christenen en moslims ergens tussen 1140 en 1180 n.C. Mohammed wordt hierin omschreven als een profeet van God die gestuurd was naar de onwetende heidense Arabieren. De islam als boodschap was volgens deze brief echter niet voor christenen bestemd, die een superieure boodschap hadden ontvangen: de wet van Christus.
Zoals moslims in de bijbel allerlei voorspellingen van Mohammed interpreteerden, zo wordt in deze brief een omgekeerde beweging gemaakt: de Koran wordt met een christelijke bril geïnterpreteerd. Volgens de interpretatie in deze brief is de Koran ook positief over christenen en wordt daarin de authenticiteit van de Bijbel bevestigd. Benadrukt wordt dat de Koran vol lof spreekt over christelijke monniken en Jezus wordt door de Koran “Woord van God” en “Geest van God” genoemd. De Koran wordt zo in overeenstemming met de twee naturen leer geïnterpreteerd en zelfs de triniteit wordt in de koran gelezen. Zo zou de “bismillah-formule” aan het begin van bijna elk hoofdstuk van de koran waar God wordt genoemd samen met twee titels “In naam van God, de Erbarmer, de Barmhartige” een verwijzing zijn naar de heilige drie-eenheid. Deze brief leidde vervolgens tot een hevige polemiek met enkele moslims, waaronder Ibn Taymiyya.
In de twintigste eeuw kristalliseerden zich drie theologische posities in het christelijk denken over de religieuze ander:
1. Exclusivisme: stelt dat alleen christenen gered kunnen worden.
2. Inclusivisme: stelt dat niet alleen christenen maar ook leden van niet-christelijke gemeenschappen als een soort ‘anonieme christenen’ door Christus gered kunnen.
3. Pluralisme: stelt dat er andere tradities naast het christendom als even goede wegen naar God leiden.
Een interessante ontwikkeling is dat enkele hedendaagse christelijke inclusivisten en pluralisten een wankel evenwicht zoeken tussen het accepteren van Mohammed als profeet en de eigen christelijke traditie. Enkele prominenten daaronder zijn Hans Küng (katholiek), Montgommery Watt (anglicaans) en in Nederland: Anton Wessels (protestants), Henk Vroom (protestants), Karel Steenbrink (katholiek) en dominee Hans Visser (protestants).
Bij het Tweede Vaticaanse Concilie in 1965 werd de eerste officiële stap gezet van een grote kerk om het negatieve beeld van Mohammed en de islam te corrigeren. In De verklaring over de relatie van de kerk met niet-christelijke religies (Nostra Aetate) werd door de katholieke kerk erkend dat moslims dezelfde God aanbidden als christenen en een moreel leven nastreven. “The Church regards with esteem also the Moslems. They adore the one God, (…), they value the moral life and worship God especially through prayer, almsgiving and fasting.” [Nostra Aetate, Punt 3] Mohammed werd in het belangrijke Vaticaanse document echter niet bij naam genoemd.
In hogere kerkelijke kringen zijn de pluralistische en inclusivistische geluiden – om Mohammed onder de profeten te scharen – dan ook nog niet erg doorgedrongen. The United Church of Canada, de grootste protestantse kerk van Canada, is waarschijnlijk de enige uitzondering ter wereld. In 2004 publiceerde deze kerk een theologische reflectie op moslim-christen relaties in de Canadese context. Het document heet That we may know each other. Hierin wordt onder andere betoogt, op basis van de ideeën van Montgommery Watt en Küng, dat het mogelijk is voor christenen om Mohammed als een profeet voor moslims en de Koran als een woord van God voor moslims te erkennen: “(…) we believe that it is possible for Christians to affirm Muhammad as one of a number of unique voices who followed in the prophetic traditions of Abraham, Moses, and Jesus, or, in other words, to affirm the “prophetic witness” of Muhammad. (…) Therefore it is necessary, in affirming this, to also invite the possibility within the Christian community of a recognition of the Qur’an as an inspired word from God, as God’s revelation directed to the people who would come to be known as followers of Islam (…). [The United Church of Canada, That we may know each other, p. 32-33]
Henk Vroom (godsdienstfilosoof VU) onderzoekt in zijn boek No other Gods op een systematische godsdienstfilosofische manier verschillende antwoorden op de vraag ‘Kan Mohammed een profeet voor christenen zijn?’. Op basis van bijbelse criteria (Deut. 18:22, Deut. 13:1-2, Jer. 23:14,17; 6:14) vindt Vroom het moeilijk Mohammed als een valse profeet weg te zetten. Tegelijkertijd voldoet volgens Vroom Mohammed mogelijk wel aan het enige positieve bijbelse criterium voor een ware profeet: Hij roept mensen terug naar de ene God en God legt de woorden in zijn mond (Deut. 18:18). Op de vraag of christenen nu Mohammed als een profeet kunnen erkennen, zijn volgens Vroom twee vragen van belang:
1. Kunnen christenen het bestaan van profeten buiten de bijbel accepteren?
2. Kunnen christenen geloven dat de woorden die uit Mohammed’s mond kwamen en als Koran verzameld, werkelijk van God kwamen?
Vroom beantwoordt de eerste vraag bevestigend. Mohammed past prima in het rijtje profeten buiten Israël (zoals Enoch en Melchezidek). Mohammed kan daarom volgens hem door christenen geaccepteerd worden als een postbijbelse profeet. Wat betreft de tweede vraag stelt Vroom vast dat de Koran in strijd is met de centrale boodschap van het Evangelie: Jezus Christus speelt geen centrale rol in de Koran en de verlossingsboodschap van kruisiging en wederopstanding wordt ontkend of speelt geen belangrijke rol. Echter, het is volgens Vroom niet noodzakelijk – vanuit een bijbels perspectief – om als profeet op de hoogte te zijn van wat we nu de centrale boodschap van het evangelie noemen.
Vroom merkt wel op dat de meeste christenen niet geloven in het concept van een gedicteerde mechanische openbaring, zoals moslims over de Koran geloven. De meeste christenen geloven tegenwoordig in een organische inspiratie. De schrijvers van de Bijbel werden door God gebruikt als organen, maar deze zijn niet onfeilbaar. Vroom beargumenteert dat het voor christenen problematisch is om de boodschap die Mohammed bracht, de Koran, ‘geïnspireerd’ te noemen omdat inspiratie door christenen vaak begrepen wordt als getuigenissen van het geopenbaarde Woord van God: Jezus Christus.
Het is voor christenen ook moeilijk om de Koran het ‘Woord van God’ te noemen omdat in het Evangelie van Johannes ‘Woord van God’ geïdentificeerd wordt met Jezus Christus. Overigens net zoals het voor moslims moeilijk is Jezus als ‘zoon van God’ in de christelijke expressie te accepteren, omdat dit bij moslims de onacceptabele associatie met shirk (associëren met God) oproept.
Dit brengt ons bij een cruciaal verschil in hoe in het christendom en de islam over respectievelijk het Schrift en hun centrale figuur gedacht wordt. In de islam openbaart God zich middels het Woord dat Schrift (Koran) werd. In het christendom openbaart God zich middels het Woord dat Vlees (Jezus) werd. In de islam getuigt de boodschapper en profeet Mohammed middels woorden en daden (soenna) van het geopenbaarde Woord (Koran). In het christendom getuigt het Schrift van het geopenbaarde Woord (Christus). Met andere woorden: in de islam staat de Koran op 1 en Mohammed op 2. In het christendom staat Jezus op 1 en de Bijbel op 2. De status van Mohammed in de islam zou dus beter vergeleken moeten worden met de status van de Bijbel in het christendom. En de status van de Koran in de islam zou beter vergeleken moeten worden met Jezus is het christendom. Deze asymmetrische kijk op Schrift en de centrale figuur, verklaart mede waarom christenen Mohammed en de Koran niet dezelfde status kunnen geven als moslims.
Mochten de ideeën van (gedeeltelijke) theologische erkenning van Mohammed en de Koran zich onder meer christenen verspreiden, dan kan dit door moslims als een sympathieke toenadering geïnterpreteerd worden en zou het meer begrip en respect in de interreligieuze dialoog kunnen bevorderen. Een risico is dat moslims deze christelijke toenadering gaan zien als een poging de islam door middel van radicale interpretaties te kerstenen, zoals Paul van Antiochië eerder poogde in zijn brief voor een moslimvriend. Mohammed wordt vanuit islamitisch perspectief immers gedegradeerd van een universele profeet naar een postbijbelse profeet die alleen een boodschap heeft voor de Arabieren of hoogstens voor de niet-christenen, en die niet op de hoogte van de diepgang van het Evangelie zou zijn. De Koran wordt vanuit islamitisch perspectief gedegradeerd van het onfeilbare Woord van God naar feilbare ‘inspiratie of getuigenissen van God’.
In een context waarin de islam met enige regelmaat ‘achterlijk’ wordt genoemd, zal het toekennen van een oudtestamentische positie aan Mohammed en de Koran waarschijnlijk ook negatieve associaties bij moslims oproepen.
Bronnen:
- http://www.vatican.va/archive/hist_councils/ii_vatican_council/documents/vat-ii_decl_19651028_nostra-aetate_en.html
- http://www.united-church.ca/files/sales/publications/400000126.pd
- H. Goddard, A History of Christian-Muslim Relations, Edinburgh: Edinburgh University Press 2001 (Paperback)
- H.M. Vroom, No other Gods: Christian belief in dialogue with Buddhism, Hinduism, and Islam, Grand Rapids, Michigan/Cambridge, U.K., 1996
Kamel Essabane is lid van de redactie van Nieuwemoskee
Geplaatst in: Verdieping
Reacties (11)
Geef een reactie | Trackback URL
Geef een reactie
Spelregels:Voordat reacties worden geplaatst, worden ze getoetst aan de volgende criteria:
- Wees kritisch: Reageer inhoudelijk en niet op de persoon en onderbouw je reactie zoveel mogelijk met argumenten. Verwijs waar mogelijk naar concrete feiten en/of voorbeelden.
- Wees verfrissend: Geef vooral originele, frisse reacties die een nieuwe of andere kijk op het onderwerp geven. Wees kort (maximaal 400 woorden), krachtig en blijf bij het onderwerp (ontopic).
- Wees genuanceerd: Generaliseer niet waar dat niet past. Vermijd zwart-wit voorstellingen en wij-zij denken. Discriminerende, beledigende en (be)dreigende uitingen zijn niet toegestaan.
Loading...
Denken je dat er ook nog een plekje is voor de erkenning van Thor? Of Shiva? Quetzalquetl wellicht?
De kerk probeert de hand uit te reiken richting de moskee, op zich is dat positief. Maar wie in Jezus’ boodschap gelooft, stuit op meerdere problemen met Mohammed, bijvoorbeeld de volgende:
Volgens de ahadith waren Mohammeds laatste woorden: “Verdrijf de Joden en Christenen uit het Arabisch schiereiland”. Hoe kan een profeet oproepen tot het verdrijven van de volgers van de vorige profeet?
Verder leert de sahieh ahadith ons o.a. dat Mohammed oorlogen voerde, slaven hield en een groot aantal echtgenotes had. Deze voorbeelden van Mohammeds leven zijn in strijd met de boodschap van Jezus, o.a. in de bergrede terug te vinden.
Een profeet dient als boodschapper en als voorbeeld voor de mensen. Het is ondenkbaar dat God ons boodschappers stuurde die tegengestelde boodschappen kwamen brengen. Daarom is Mohammed niet als profeet te erkennen voor een christen.
Wie gelooft in de boodschap van Jezus, kan niet ook in die van Mohammed geloven.
@ Alexei: Vroom’s boek behandelt alleen de relatie tussen christendom en hindoeisme, boeedhisme en islam in een pluralistische samenleving en zijdelings ook ideeen van nieuwe spiritualiteit.
@Gerard:
1. Die hadith kan in twijfel getrokken worden. Deze dateert van enkele hondereden jaren later terwijl na het ovelijden van de profeet er nog honderden jaren joden en christenen in het hart van het arabisch schiereiland bleven wonen en in Jemen zelfs daarna nog.
Het is ook in strijd met andere uitingen van de Profeet. In het verdrag van Medina worden bijv. joden, polytheisten en moslims allen tot één Ummah (gemeenschap)gerekend waarin ze afspraken elkaar te beschermen tegen aanvallen van buiten.
Oorlogen, slavernij en polygamie zijn niet vreemd voor veel bijbelse profeten. Lees de bijbelse verhalen van Abraham, David, Salomon en Mozes er bijv. maar op na.
De vraag of de boodschappen van Jezus en Mohammed verenigbaar is, is in dat opzicht vergelijkbaar met de vraag of de boodschappen van Jezus en David verenigbaar zijn.
Moraliteit is vanuit bijbels perspectief sowieso weinig relevant als criterium voor profeetschap. Er zijn tal van voorbeelden te geven in de Bijbel van gedragingen van profeten in de bijbel die we immoreel of zo gewild in strijd met ‘de leer van Christus’ of ‘de bergrede’ kunnen noemen.
Mvg
Wie trekken die hadith allemaal in twijfel? Volgens mij hangen er nog steeds bordjes boven de snelweg in Saudie-Arabie in de richting van Mekka.. of de niet-moslims de snelweg willen verlaten.
Is in twijfel trekken hetzelfde als verwerpen trouwens? En kunnen we die hele collectie waar hij instond dan verwerpen?
Waarom zijn jullie als gelovige zo zeker van de absolute waarheid van specifiek jullie eigen geloof, en het eigen boek. (Bijbel, Thora of Koran)
Hoe weet je zo zeker dat jouw boek de waaheid spreekt, en de anderen niet?
En waarom denk je dat datgene wat jou zo overtuigd van het gelijk van jouw boek, niet goed genoeg is om andere gelovigen de waarheid laten zien?
Ik denk dat het denken over islam, moslims en Koran in de kerk in Nederland nog in de kinderschoenen staat. Niet bij de leiding of bij de theologen, maar bij de ‘gewone’ gelovigen, die hun Korankennis uit de media halen.
Een aantal jaren geleden had ik als meelezer een heel bescheiden bemoeienis met de nieuwe vertaling van de Bijbel. In dit kader heb ik een paar keer ‘opgetreden’ in bibliotheken, met vertalers en coördinatoren van dat project. Belangrijk was dat het een gezamenlijk joods-christelijk project was, waar zowel joodse als christelijke vertalers en meelezers en supervisoren aan deelnamen. Als ik dan op een gegeven moment zei: “Nou, op naar deel drie, The Final Prophet”, dan keken de aanwezigen naar me als een koe naar het onweer. In totale verwarring waar ik het over had.
Het idee dat de Koran een volgend deel is in een serie van gedocumenteerde openbaringen van dezelfde God aan steeds andere personen in de loop der tijd, dat hadden ze nog nooit gehoord. Laat staan zelf bedacht.
@ Kamel Essabane:
De islam classificeert de ahadith in mate van betrouwbaarheid. Als een hadith volgens de islamitische geleerden “sahieh” is, wie zijn wij dan om hem in twijfel te trekken? Je geeft als argument dat het in strijd zou zijn met andere uitingen van Mohammed. Aangezien een christen hem ook niet als profeet erkent, valt dit argument weg. Elk mens kan tegenstrijdige uitspraken doen.
Geen enkele profeet uit Jodendom of Christendom riep op om gelovigen in Jahweh/God/Allah te verdrijven uit hun land. Ook heeft geen enkele profeet beweerd dat de voorgaande geschriften vervalst waren. Ofwel: elke profeet bouwt voort op wat er al was, inclusief Jezus zelf, maar Mohammed deed dat niet.
Dat geldt ook voor de morele kanten. De bergrede was ten tijde van Mohammed al een aantal eeuwen oud. Waarom handelde hij in strijd ermee?
@ Gerard schreef:
Als een hadith volgens de islamitische geleerden “sahieh” is, wie zijn wij dan om hem in twijfel te trekken?
Commentaar:
De Hadith mag qua overleveringsketen (isnad) geclassificeerd zijn als betrouwbaar (sahih), maar qua inhoud (matn) kunnen wij duidelijk een contradictie zien met de primaire bron van de islam: de Koran. Mensen vanwege hun religie verdrijven van hun land is de GROOTSTE misdaad in de Koran:
Koran 22:39-40 ‘Aan hen die bestreden worden is [de strijd] toegestaan omdat hun onrecht is aangedaan; God heeft de macht hen te helpen, die zonder recht uit hun woningen verdreven zijn, alleen maar omdat zij zeggen: “Onze Heer is God” ? en als God de mensen elkaar niet had laten weerhouden dan waren KLOOSTERS, KERKEN, SYNAGOGEN en moskeeën waarin Gods naam vaak genoemd wordt zeker verwoest. Maar God zal hen die Hem helpen zeker helpen; God is krachtig en machtig.’
@ Aleksei schreef:
Is in twijfel trekken hetzelfde als verwerpen trouwens? En kunnen we die hele collectie waar hij instond dan verwerpen?
Commentaar:
De hele collectie verwerpen lijkt me onredelijk. De collectie moet wel op de juiste waarde geschat worden. De genoemde hadith komt voor in de verzameling van Boekhari. Deze heeft zijn collectie voornamelijk beoordeeld op de overleveringsketen (isnad) en NIET op inhoud (matn). De originele collectie bevatte rond de 6000 Ahadith, maar doordat deze vele ‘dubbelen’ bevat, is het teruggebracht tot ongeveer 2500. Het is niet toevallig dat Boekhari verschillende Hadiths die elkaar tegenspreken qua inhoud, maar wel dezelfde overleveringsketen hebben, onder elkaar heeft gezet.
De genoemde hadith is ook in strijd met de geschiedenis:
Tot bijna honderd jaar geleden hebben er Christenen in Najran in Noord-Yemen gewoond. Zij hadden een verdrag met de Profeet, en zijn 4 opvolgers hebben deze in stand gehouden. Er ontstaat hier dus een contradictie tussen die Hadith, en feitelijke geschiedenis. Daarnaast hebben verschillende Zuid-Arabische joodse en Noord-Arabische christelijke stammen meegevochten met de moslims, tegen Byzantium en Perzie. Zouden ze dit gedaan hebben als zij van hun land waren verdreven? Traditionele moslimgeleerden hebben wel geprobeerd deze feiten te harmoniseren met de hadith die van verdrijving van joden en christenen uit het Arabisch schiereiland spreekt. Waar gesproken wordt over “het Arabische schiereiland” interpreteerden zij de “alleen de Hijaz regio” (west Arabie: regio rondom Mekka en Media). Een interpretatie die politiek gemotiveerd lijkt te zijn, om te voorkomen dat er in de heilige steden oorlog kon ontstaan zoals tussen de moslims en het christelijke Byzantium aan de grenzen van het islamitische rijk. Over wat de grenzen van de Hijaz waren, verschilden weer de meningen.
Buiten de Hijaz – zowel op als buiten het Arabisch Schiereiland – daarentegen zagen moslims relatief weinig problemen om joden en christenen op hun grondgebied te tolereren. Christelijke heersers vonden het daarentegen wel vaak onverdraaglijk om moslims en joden op hun grondgebied te hebben. Zie bijv. de geschiedenis van Andalusie.
Gerard schreef:
Je geeft als argument dat het in strijd zou zijn met andere uitingen van Mohammed. Aangezien een christen hem ook niet als profeet erkent, valt dit argument weg. Elk mens kan tegenstrijdige uitspraken doen.
Commentaar:
Waarom zou dit argument wegvallen? Je hoeft Mohammed niet als profeet te erkennen om te begrijpen dat sommige uitingen tegenstrijdig zijn en deze tegenstrijdigheid om een verklaring vraagt. U gaat kennelijk uit dat de ene uiting waar is, en verwerpt een andere uiting op voorhand. Zelfs als deze beter onderbouwd is? Bovendien spreekt u niet voor alle christenen. Sommige christenen kunnen zoals mijn artikel laat zien Mohammed wel als profeet erkennen.
Gerard schreef:
Ook heeft geen enkele profeet beweerd dat de voorgaande geschriften vervalst waren. Ofwel: elke profeet bouwt voort op wat er al was, inclusief Jezus zelf, maar Mohammed deed dat niet.
Commentaar:
Jeremia 8:8 kan aangegrepen worden als uiting van een bijbelse profeet die de schriftgeleerden van vervalsing beschuldigde:”Hoe durven jullie te zeggen: “Wij zijn wijzen, wij hebben de wet van de HEER”? De pen van de schrijvers heeft hem vervalst.”
Of de Koran de vorige Openbaringen compleet ‘vervangt’ en beschuldigt van vervalsing, zijn verschillende meningen over. In de vroege Koran commentaren zien wij dat de Bijbel als joods commentaar werd geraadpleegd om de Koran uit te leggen, vooral Ibn Abbas is hier beroemd om. De Koran verplicht zelfs joden en christenen om hun geschriften te volgen om ware gelovigen te zijn (5:37-48). De Koran daagt christenen en joden wel uit op excluvistische dogma’s (2:111-112).
En wat uw opmerking betreft dat “elke profeet voortbouwt”, de Koran claimt ook dat deze voortbouwt op de Torah en het Evangelie ..dat een exclusivistische christen dit anders ziet is niet verrassend. Orthodoxe Joden zijn het ook niet eens met de claim dat het christendom het joodse wet vervult.
Gerard schreef:
Dat geldt ook voor de morele kanten. De bergrede was ten tijde van Mohammed al een aantal eeuwen oud. Waarom handelde hij in strijd ermee?
Commentaar:
Of hij ermee in strijd handelde is de vraag. En zelfs als dat zo is, deden andere Bijbelse profeten dat niet? Vroom en andere christelijke denkers zien in het feit dat Mohammed in de tijd na het Evangelie kwam geen of onvoldoende argument om hem als profeet de diskwalificeren. Het is volgens Vroom niet noodzakelijk – vanuit een bijbels perspectief – om als profeet op de hoogte te zijn van wat we nu de centrale boodschap van het evangelie noemen.
Dank voor uw reacties.
Mvg
Naar mijn weten is een hadith niet enkel sahih omdat de keten naar de profeet foutloos is, maar ook omdat alle onderdelen van de keten een goede reputatie hadden (beschreven in de biografieen van alle overleveraars).
Maar wat je nu suggereert hier is dat er tussen al die hadiths met betrouwbare ketens ook hadiths zitten die strijdig zijn met andere bronnen, en dat los je op door de hadith maar te schrappen?
Dat is op verschillende manieren twijfelachtig:
1) het verklaart niet hoe die foute hadith dan in een betrouwbare keten komt (je moet toch op z’n minst vraagtekens zetten bij de overige hadiths van deze overleveraars)
2) er is technisch geen reden om aan te nemen dat die andere bron waarmee je hem afkeurt (de koran) wel goed overleverd is (geen gedocumenteerde methode immers)
Maar het lijkt me een nog groter probleem op te leveren: wie zegt dat de andere wel kloppen als er ook een foute tussen is gekomen? Er zijn genoeg hadith die geen directe overlap hebben met de koran en die zijn dus potentieel ook incorrect (maar dat valt niet te controleren vanuit jouw paradigma).
Nu begrijp ik (nog nét) dat je vanuit het paradigma werkt dat de koran altijd klopt, en dat je vervolgens naar de oplossing toewerkt door alle aanwijzingen te schrappen dat er eigenlijk iets niet klopt, maar voelt dat dan niet een beetje als zelfbedrog? Ik bedoel.. het lijkt mij geen hele zuivere koffie dus ik hoor graag hoe je om dit probleem heen stuurt?
Beste Alexei,
Je schreef:
–Naar mijn weten is een hadith niet enkel sahih omdat de keten naar de profeet foutloos is, maar ook omdat alle onderdelen van de keten een goede reputatie hadden (beschreven in de biografieen van alle overleveraars).—
Commentaar:
De Sahih wordt bepaald door de overleveringsketen, daarbij worden inderdaad biografieen van overleveraars geraadpleegd om te onderzoeken of ze betrouwbaard waren. Wanneer dezelfde inhoud (matn) van de Hadith vanuit verschillende bronnen, uit verschillende locaties (Hijaz, Irak, Egypte etc.), met bijna dezelfde keten (isnad) of gelijkwaardig betrouwbare keten wordt overgeleverd, dan wordt deze Mutawatir (meervoudige ketens van overlevering) genoemd en valt aan de betrouwbaarheid van de inhoud historisch gezien niet te twijfelen. “Mutawatir” is dus een hogere graad van betrouwbaarheid dan dan enkel “sahih”. Maar er zijn maar een handvol Ahadith (meervoud van Hadith) tot Mutawatir verklaard door de hadithwetenschappers. De beroemde wetgeleerde Imam Hanifa zou bv. alleen maar 15 Ahadith tot echte Mutawatir hebben gerekend. Boekhari en andere Hadith verzamelaars hebben in hun verzamelingen verschillende tegenstrijdige Hadith met dezelfde keten of betrouwbare keten. De term Sahih verwijst dus niet automatisch naar dat de Hadith compleet betrouwbaar is maar dat de historische overlevering ervan er betrouwbaar uitzag.
De Koran is als tekst de enige overlevering die door ALLE moslimgroeperingen als Mutawatir wordt erkend.
Alexai schreef: Maar wat je nu suggereert hier is dat er tussen al die hadiths met betrouwbare ketens ook hadiths zitten die strijdig zijn met andere bronnen, en dat los je op door de hadith maar te schrappen?–
Commentaar:
In de Islam is de Koran DE tekstbron waaraan alles getoetst wordt. Er zijn maar weinig groeperingen die de Hadith boven de Koran plaatsen. Er zijn wel door verschillende geleerden boeken geschreven die de contradicties tussen Hadith onderling, en tussen de Koran en Sahih Hadith, hebben geprobeerd weg te werken. Maar die boeken hadden vaak meer tot doel om de Hadith-beoordelingstechnieken te verdedigen. Daarentegen zijn er weinig klassieke geleerden die de Hadith verzamelingen in hun volledigheid als compleet betrouwbaar zagen. In klassieke islamitische theologie zijn Hadith en Sunna de tweede bron die getoetst worden aan de Koran, omdat deze de Koran in detail en praktijk toepasbaar maken voor de Moslimgemeenschap. Omdat de Koran weinig wetgeving bevatte wendde men zich tot de hadith om daaruit wetgeving te destilleren. Men ging pragmatisch te werk: een sahih overlevering met maar een enkele sahih-keten (betrouwbare keten) werd goed genoeg gevonden voor wetgeving maar werd niet als onbetwijfelbaar gezien, een status die alleen voor de “mutawatir” was weggelegd. Alle goede Hadith wetenschappers schrapten of negeerden een Hadith als deze duidelijk de Koran tegensprak, dit is dus geen ‘moderne’ praktijk. Dat het debat over welke Ahadith wel of niet de Koran tegenspreken nog niet voorbij is, zien wij aan de veranderingen in huidige islamitische wetgeving en onderzoeken.
Alexei schreef:—1) het verklaart niet hoe die foute hadith dan in een betrouwbare keten komt (je moet toch op z’n minst vraagtekens zetten bij de overige hadiths van deze overleveraars)–
Commentaar:
Het systeem van kritische beoordeling van de overleveringsketen is niet waterdicht. Het was en is bekend dat betrouwbare ketens soms ‘gekopieerd’ werden om zo een valse Hadith alsnog tot Sahih te laten verklaren. Wij zien dit vooral bij Ahadith die in de naam van Ibn Abbas komen. Verschillende Koran commentatoren als al-Tabari (d.923, de beroemdste van allemaal) gebruikte voornamelijk de overleveringen en meningen van Ibn Abbas (d.688, metgezel van de Profeet), en heeft er vele afgewezen als onbetrouwbaar gebaseerd op contradicties met de Koranische tekst. Zijn uitleg van vers 2:62 is daar een prachtig voorbeeld van. In vers 2:62 worden niet-Moslims die geloven in God en goeddoen op aarde het Paradijs belooft. Een Sahih overlevering van Ibn Abbas zegt dat vers 2:62 is vervangen (opgeheven) door vers 3:85 waarin staat dat alleen islam (vredige onderwerping) als religie wordt geaccepteerd. al-Tabari bespreekt deze Hadith tot in detail en concludeert uiteindelijk dat Ibn Abbas dit nooit gezegd had kunnen hebben omdat de betekenis en belofte in vers 2:62 zo duidelijk is, en God als ultieme Rechtvaardige en Barmhartige niet mensen zal afwijzen die goeddoen vanuit hun geloof. al-Tabari wijst dus een een Hadith op inhoud af ondanks dat deze een betrouwbare keten heeft.
Het afwijzen van Sahih Hadith als de inhoud de Koran tegensprak was dus normale praktijk onder klassieke geleerden. Alleen is er nooit een consensus geweest over welke Sahih Ahadith niet klopte met de Koran. Dit is een dus nog steeds voorzettend debat.
Alexei schreef:
–Nu begrijp ik (nog nét) dat je vanuit het paradigma werkt dat de koran altijd klopt, en dat je vervolgens naar de oplossing toewerkt door alle aanwijzingen te schrappen dat er eigenlijk iets niet klopt, maar voelt dat dan niet een beetje als zelfbedrog? Ik bedoel.. het lijkt mij geen hele zuivere koffie dus ik hoor graag hoe je om dit probleem heen stuurt?–
Commentaar:
Ik vermoed dat het gevoel van onzuivere koffie ontstaat door hadith gelijk te stellen aan Koran.
Echter, De Koran is vanuit theologisch islamitisch perspectief als geopenbaard Woord van God superieur aan hadith – woorden van of over de profeet.
Ook historisch is de Koran de eerste tekst van de islam. De Koran was al wijd verspreid als tekst over de Moslimwereld voordat de Ahadith werden opgeschreven. De Koran is “mutawatir” overleverd zowel tekstueel als mondeling middels memorisatie onder een grote groep. Zelfs de beste mutawatir hadith kan daar niet aan tippen. Moslims hebben Koran en hadith altijd als twee aparte bronnen behandeld waarbij de één boven de ander staat.
Omdat de discussie een beetje offtopic gaat naar hadithwetenschap in relatie tot Koran en te technisch wordt zal ik het hier bij laten. Nogmaals Dank.
Mvg
Interessante vragen en antwoorden.
Wellicht is een kleine aanvulling op zijn plek.
M.i. is het grootste essentiele verschil nog niet besproken en dat is die van Wet en Genade. In mijn Bijbel lees ik dat Jezus ons heeft bevrijd van de wet omdat we daaraan niet kunnen voldoen maar toch gerechtvaardigd moeten zijn. Dat heeft Hij voor ons (voor iedereen) gedaan door Zijn kruisdood vanwege Gods rechtvaardigheid.
Elke religie/godsdienst ontkent deze Waarheid in de praktijk ook het Christendom. Elke religie hangt de vrije mens weer een juk op van geboden en verboden terwijl we daarvan zijn verlost door onze “Verlosser”. Antwoord op de vraag: De individuele mens moet/mag een keuze maken om als vrij mens voor God te staan. Religies zullen dat nooit doen omdat daarmee hun invloed p de vrije mens stopt. Elke religie/godsdienst houd de mens op dat vlak dom en onwetend.
U bent vrij maar weet het nog niet:-)