Mijn Offerfeest: een wake-up call

Sommige gebeurtenissen in het leven hebben zo’n impact dat je er als columnist wel over móet schrijven, puur omdat ze in je hoofd weinig ruimte laten voor iets anders. De geboorte van mijn dochter is voor mij zo’n gebeurtenis. Sinds zij er is, is niet alleen mijn dagritme veranderd maar ook mijn mind space. Ik ben zo bezig met flesjes en luiers en slaappatronen, dat andere zaken even op de achtergrond raken. Dat uit zich bijvoorbeeld in mijn browserhistorie: die is op het moment meer BabyBytes.nl dan Nieuwemoskee.

Door: Elma Kronemeijer

Soms gaat dit verder dan ik eigenlijk zou willen. Zo drong het pas zaterdagavond al klikkend op Facebook tot me door dat het zondag Eid-ul-Adha was, het Offerfeest. Op dat moment schrok ik enorm. Eén van de belangrijkste islamitische feesten van het jaar, en ik had er niets aan gedaan, had het me niet eens gerealiseerd. Ik voelde me betrapt. De recente geboorte van mijn dochter voelde niet als een geldig excuus, maar maakte het juist erger. Haar eerste Eid op deze aarde—wat wil ik eigenlijk aan haar meegeven? Het ging me er niet alleen om dat ik het was vergeten. Er was meer aan de hand, namelijk dat ik zelf geen historie heb met het Offerfeest, er niet mee ben opgegroeid, en er dus geen band mee heb opgebouwd. Laat ik eerlijk zijn: Kerstmis zou ik niet zo snel vergeten.

Als Nederlandse bekeerling is het nou eenmaal zo dat je je zelf alles eigen moet maken als het gaat om je nieuwe geloof. Over het christendom heb ik vanuit de kerk waarin ik ben opgegroeid, een comfortabele hoeveelheid bagage meegekregen. In onze kerk zaten de kinderen tijdens de preek in een aparte ruimte waar we kleurplaten inkleurden of luisterden naar Bijbelverhalen, en op school kwamen dezelfde verhalen en personages ook weer terug. Als ik de naam ‘Samuel’ hoor, kan ik je bijvoorbeeld nog meteen vertellen dat hij de zoon was van Hanna en dat zijn naam ‘God heeft gehoord’ betekent. Op school leerden we ook wel wat over de islam: de vijf zuilen en het leven van de Profeet. Maar de verhalen, de tradities, en de beleving—dat was een kennisniveau dat ik van de islam absoluut niet had en, als ik eerlijk ben, nog steeds niet heb. Theoretisch weet ik wel het een en ander, maar het samen beleven brengt een heel ander soort kennis, die moeilijker te verkrijgen is als er weinig geloofsgenoten in je directe omgeving zijn.

Bij religieuze opvoeding speelt daarnaast ook de vraag, in hoeverre je je kind wil ‘sturen.’ Bij ons in de kerk was weinig sprake van hel en verdoemenis; daar deden we niet zo aan. Maar later in mijn leven ben ik genoeg mensen tegengekomen die beschadigd waren door de angst die ze in hun (christelijke) opvoeding was aangepraat. Die ervaring wil ik mijn kind absoluut besparen (en al was dat niet zo, dan stak mijn man, opgevoed als Zevendedagsadventist, daar wel een stokje voor). Maar ik wil wel dat ze weet hoe ze het gebed doet, wat de Ramadan is, en waarom we die dingen doen. Ze moet leren dat je als moslim goed voor de aarde hoort te zorgen, en goed moet omgaan met anderen, aan de hand van de Koranverhalen en vertellingen die daar handen en voeten aan geven. 

Wat ik zou voor mijn dochtertje zou willen, is dat zij ook op een ontspannen manier de geloofstradities meekrijgt. Dat ze later fijne herinneringen heeft aan onze feestdagen,  bekend is met de Koranverhalen, en begrijpt hoe ze de islam in haar dagelijks leven kan toepassen. Mijn eerste stap is dus om eens naar de islamitische boekwinkel te gaan, voor een kleurplaat en wat goede kinderboeken. Want als mijn dochter later een andere keuze maakt dan ik gedaan heb, dan wil ik in ieder geval voor mezelf weten dat ik haar iets heb meegegeven. En dan hoop ik dat ze net zulke fijne herinneringen zal hebben aan haar religieuze opvoeding als ik.

Elma Kronemeijer is lid van de redactie van Nieuwemoskee