Is dit geen zolderkameracademicilogica:

“In de islam, legt Van Koningsveld uit, bestaat geen centraal religieus gezag zoals dat van de paus in Rome. De religieuze leer wordt bepaald door het debat tussen de geleerden.”.

Het wordt dus bepaald door geleerden, en dat is niet synoniem aan “centraal gezag”?

Ook in Nederland lijkt er een ingebeeld “centraal gezag” te zijn: de scheiding tussen de “geleerden” die leven in een fijne fantasiewereld en “het volk”, althans dat gedeelte dat zo “dom” is om gewoon eens door een wijk in een willekeurige grote Europese stad te lopen, en vervolgens, na getuige te zijn geweest van haat tegen homo’s, travestieten, “te uitdagend geklede” vrouwen, en meer in het algemeen mensen die blijk geven van “te vrije opvattingen”, zo “in de war” te raken door te denken dat dat wel eens “een probleem” zou kunnen zijn.

Dat heeft verder niets met Koraninterpretatie te maken. De Koran is, zoals ieder boek, nuchter beschouwd gewoon een verzameling van woorden en daardoor volstrekt neutraal en onschadelijk. Sommigen, uit verschillende “kampen”, halen er haatdragende onzin uit (kan net zo gemakkelijk met de Bijbel), anderen, zoals o.a. te lezen op deze site, de meest liefdevolle en verlichte ideeen waar ik alleen maar ontroerd en blij van wordt.

Het lijkt er echter op dat er wereldwijd grote groepen mensen zijn die “het Westen” en de vrijheid waar dat voor staat als bedreigend ervaren. Veel van deze mensen komen, denk ik, van oorsprong uit gebieden waar toevallig de Islam de belangrijkste religie was en is. Door hun angst voor de uitdagende onzekerheden van de westerse vrijheid klampen zij zich vast aan “hun” Islam.

Het lijkt erop dat ik de keuze heb uit:

A) Westerse “geleerden” en andere politiek correcten na-papegaaien en net doen alsof er geen fundamenteel probleem is.

B) Me blind gaan staren op dat “gevaarlijke” boek en bij iedere passage die agressief valt uit te leggen “aha!” roepen.

Wat allebei nogal onzinnig lijkt, of ik kies voor

C) Beseffen dat er een sterk spanningsveld bestaat tussen enerzijds het hebben van een statisch, sterk hiërarchisch en vaak ook religieus gedreven cultuurbegrip, en anderzijds een meer seculiere wereldopvatting gekenmerkt door existentiële onzekerheden, strikte ratio en individualisme.

In het Westen wordt iedereen uitgedaagd om zijn weg te vinden in vrijheid, en dus ook in onzekerheid. Sommigen, ook al wordt ze alle ruimte gegund om hun eigen invulling eraan te geven via hun religie, vinden dit zo beangstigend dat ze anderen gaan wantrouwen en haten. Niet iedereen kan een grote dosis vrijheid aan. Als je niet geworteld bent in een cultuur die expres geen eenduidig existentieel antwoord (meer) biedt, en je wilt daarin ook niet geworteld raken maar verzet je ertegen, dan hoor je hier m.i. niet, want je veroorzaakt ellende voor jezelf en anderen.

Dit is wat de westerse Arabisten, Islamologen en andere opiniemakers maar niet onder ogen willen zien, omdat dat hun eigen, politiek gekleurde wereldbeeld aantast. De getoonde reflex is steeds weer dezelfde: met “intellectueel” machtsvertoon vanuit hun torentje mensen marginaliseren. Als dat niet genoeg helpt, zijn het verkwanselen van belangrijke verworvenheden zoals vrijheid van meningsuiting (bijv. arrestatie van de cartoonist “Nekschot”) of de scheiding tussen wetgevende en uitvoerende macht (bijv. politiek proces tegen Wilders) zelfs geoorloofd. Bizar en triest. Wie wordt er nu beter van zo’n instelling?

Je zou nu niet de taakomschrijving en de beloning van de imam moeten gaan uitbreiden. Een Europese dorpsmoskee kan een voorganger uit een van haar leden kiezen, dat kan ook bij toerbeurt, en voor de vrijdagspreek zouden islamitische (rechts)geleerden moeten worden ingeschakeld die een verhaal kunnen houden van een iets hoger niveau dan dat Valentijns- en moederdag voor de ongelovigen zijn. De Indonesische moskee waar ik me toe reken laat soms Indonesische studenten van de faculteit Godgeleerdheid in Leiden aan het woord, terwijl de gebeden afwisselend geleid worden door enkele personen die dat naast hun reguliere werk in een heel andere sector doen en daar ook niets voor betaald krijgen.

Voor alle zorgende en adviserende taken die in de katholieke kerk tot de taak van de pastoor gerekend worden, kun je tegen betaling naar een (islamitisch) specialist: geeestelijk verzorgers, psychologen, juristen en lijkenwassers.